Berichten

Over een drol in de woonkamer.

Stel je voor: midden in je huiskamer ligt een grote drol…..
Wat doe je dan?

3 Scenario’s:

Persoon 1 zal doen alsof de drol er niet ligt.
Hij zal het ontkennen en denkt: “het is er gewoon niet”.

Persoon 2 pakt een doekje en legt dat over die drol.
Je zit hem niet meer, maar het blijft stinken.

Persoon 3 ziet die drol, gaat eropaf, ruimt het op gaat door met zijn leven.
Opgeruimd staat netjes.

Welke van deze drie personen heeft de meest effectieve strategie?

De derde natuurlijk.

Dit lijkt een extreem voorbeeld, maar het gebeurt continu.

Je bent bezig met je werk.
*pling* een appje.

Je weet dat je er niet naar toe moet gaan, want je laat je afleiden (nu je deze tekst leest ook, overigens, je hebt al aan je telefoon gedacht).
Maar toch pak je je telefoon.
90 seconden lang ben je afgeleid.

Meestal heb je binnen die anderhalve minuut weer een appje te pakken.
Om vervolgens nog even Instagram en Facebook te checken.
LinkedIn en mail erbij.

Je laat jezelf continu afleiden.

Dat is niet erg, maar ongemerkt heb je er last van.
Het kost je bakken met tijd, geld en energie.

In dit voorbeeld zegt persoon 1: “ik heb daar geen last van, ik ben heel productief bezig”.
Ontkennen.

Persoon 2 zegt: “ik ga een cursus Mindfulness volgen voor minder stress in mijn lijf.”
En je kunt heel hard in het hier-en-nu blijven.

Maar als je vervolgens niets doet aan die mailbox die continu overloopt.
Of het gezeur van collega’s waar je niet mee dealt,
Of dat ene gesprek wat je met je baas niet durft te voeren.

Als je dat in stand laat, dan leg je dus een doekje over de drol.

Je houdt de situatie in stand en het is een halfbakken oplossing.
Dus er wordt uiteindelijk niks structureels opgelost.
Je bent oppervlakkige acties aan het doen om de kernactie te vermijden.

De derde persoon zegt: “opruimen die shit.”
Mensen die heel goed weten wat de kern actie is.
Datgene waar ze eigenlijk misschien een beetje wrijving voor voelen,
maar het gewoon uitvoeren.
Wetende dat ze daarna effectief bezig zijn geweest en rust hebben gecreëerd in hun kop.

Dat is toch het fijnste?

Dus bedenk jij bij de acties die je deze week hebt maar eens,
of je strategie één, twee of drie aan het hanteren bent.

En durf dan eens te kiezen voor strategie drie.
Opruimen die shit 😉

Groeten, Jeroen

Megan liep, na jarenlang blessureleed, de halve marathon in Disneyland Parijs

Ik wil graag een verhaal met je delen van Megan, deelneemster van het Running Plus programma.

Tijdens een live dag merkte ik dat het niet zo lekker ging met haar.
Motivatie was weg, altijd pijn tijdens het lopen. Ze stond op het punt om de handdoek in de ring te gooien….

“Ik heb al zo vaak blessures gehad dat ik dacht “het kan nooit dat ik blessurevrij een halve marathon kan lopen.”
Ik heb blessures gehad aan mijn achillespezen, mijn kuiten, shin splints, eigenlijk alles erop en eraan.
Toen ik met Jeroen sprak over Running Plus kon ik niet verder dan 5 kilometer hardlopen zonder te moeten stoppen van de pijn.

Ik verloor mijn plezier in hardlopen, terwijl me dat altijd heel veel plezier heeft opgeleverd.
Ook merkte ik dat ik minder lekker in mijn vel zat. Ik mistte mijn uitlaatklep, dus raakte ik meer en meer gefrustreerd over mijn blessures.

Het traject is mij heel goed bevallen. Ik heb veel handvatten gekregen om blessurevrij te worden. Videoanalyse, techniektraining, krachttraining, lopen op hartslag. Noem maar op.

Het is fijn dat je er niet alleen in staat. Je bent onderdeel van een groep. Je hebt echt steun aan elkaar. Zij laten je zien dat het ook anders kan.

De individuele coaching van Jeroen was heel fijn. Hij is betrokken, luistert goed naar het werkelijke probleem en draagt oplossingen aan. Ook als het wat langer duurt blijft hij meedenken.
Verder vond ik de live dagen heel leuk en inspirerend.

De tweede live dag was heel confronterend. Mijn lichaamssamenstelling (gewicht, vetpercentage, etc.) vond ik niet oké. Iets wat ik al langer wist. Daar ben ik direct mee aan de slag gegaan. Ik vond mezelf te zwaar en wilde in de best mogelijke vorm naar de halve marathon toe.
De knop ging om. Ik heb een heleboel wijntjes overgeslagen de afgelopen maanden.

De tweede live dag was ook confronterend omdat ik nog steeds geen kilometer zonder pijn kon hardlopen. En we waren al 2 maanden bezig.
Alles zat tegen, de moed zakte me in de schoenen. Toen heb ik zelfs overwogen om ermee te stoppen. Misschien was het gewoon niet voor me weggelegd.

We hebben toen een nieuwe videoanalyse gemaakt. We hebben gekeken naar mijn schoenen en zooltjes. Ik heb nieuwe schoenen aangeschaft, ben bij de podotherapeut geweest, de fysio, een transpositietherapeut. Het trainingsschema is aangepast met meer rust.
En uiteindelijk leidde dat tot resultaat.

Vanaf de tweede live dag ging het echt snel beter. De afstanden werden langer, terwijl de pijn niet erger werd. Tijdens langere duurlopen zakte de pijn zelfs helemaal weg. Eerst na 8 kilometer, daarna vanaf 6 kilometer en ineens was ie helemaal weg.
Op een gegeven moment liep ik tijdens een training 18 kilometer pijnvrij, terwijl ik 6 weken daarvoor nog geen kilometer pijnvrij kon hardlopen.
Dat was voor mij het teken dat ik er helemaal klaar voor was.

Afgelopen weekend liep ik de halve marathon in Disneyland Parijs. Het doel was om hem uit te lopen, liefst onder de 2u15. En ik heb het hem gewoon geflikt in 2u11.
Met mijn Minnie Mouse oren op kreeg ik die mega medaille in ontvangst. Wat voelde dat goed!

Als je wilt leren hoe je blessurevrij moet hardlopen raad ik je gewoon aan om dit te gaan doen. Daarnaast is dit traject interessant voor mensen die op zoek zijn naar groei. Je hoeft niet persé met jezelf in de knoop te zitten om beter te worden. Individuele coaching helpt je om stappen te zetten. Daar weet Jeroen wel raad mee.

Zoals Jeroen altijd zegt: “het is zwaar in het begin, rommelig in het midden en fantastisch aan het einde.” Dat klopt echt!”

Megan

—-

Mooi hé? Vind ik ook. En dit is waar ik het voor doe.
Iedereen kan hardlopen, echt waar.

Als je maar de juiste begeleiding hebt.
Dan krijg je vertrouwen. Moed. Houvast.

Met sportieve groet,

Jeroen van den Nieuwelaar