Hoe was je vakantie?

Iedereen vult zijn zomervakantie anders in. De een gaat lekker luieren aan het zwembad, de ander maakt er een sportieve vakantie van en weer een ander gaat backpacken in Azië. Hoewel dat heel verschillende vakantie zijn, is er toch een overeenkomst. Je neemt tijd voor jezelf. En dat is belangrijk.

Ik type deze blog vanuit Kaapstad waar ik op de bruiloft van vrienden ben uitgenodigd. Over unieke ervaringen gesproken. De afgelopen weken zijn we op safari gegaan en hebben we een supervette ballonvlucht gemaakt met de opkomende zon. En dan die bruiloft nog, dat wordt vast een hoogtepunt.

Deze vakantie heb ik veel nagedacht over mijn bedrijf. Het afgelopen jaar ben ik hard gegroeid, zowel qua volgers op Facebook, als deelnemers aan de gratis cursus Blessurevrij Hardlopen. Ook heb ik tientallen klanten geholpen in het behalen van hun doelen. Recent hoogtepunt daarbij is Telegraaf redacteur Hortence die de Kilimanjaro gaat beklimmen.

Maar wat me het meest bij blijft zijn jullie verhalen. De reden waarom je hardloopt zit diep. Ik sprak vrouwen die hun zelfwaarde hebben teruggevonden door hardlopen. Ik sprak een piloot die alle steden waar hij op vloog pas echt leerde kennen toen hij zijn hardloopschoenen aantrok. Ik sprak zussen die hardlopen om hun vader te ondersteunen in zijn hobby.

Ontspannen, ontstressen, hoofd leeg maken, presteren, uitlaatklep, extase, fijn gevoel, alles op een rijtje zetten, ontladen, met mezelf bezig zijn, hoogtepunten beleven. Dat betekent hardlopen voor je. En of je nou rondjes loopt van 2 of 20 kilometer verandert daar helemaal niks aan. Ga zo door!

En nu?

Helemaal uitgerust en klaar voor het najaar? Mooi, want daar wil ik je bij helpen.

In alweer de derde editie van het Event Bouw je Eigen Persoonlijke Trainingsschema leer ik je alles over training.

  • Je leert op de juiste intensiteit trainen door het toepassen van hartslagzones.
  • Je leert verschillende trainingsvormen én manieren van herstel kennen.
  • Je krijgt een persoonlijk trainingsschema waarmee je met minder training beter gaat presteren.

Voor de prijs van een paar schoenen ben je erbij.

Normaal: € 197,00

Early Bird tarief: € 147

Prijzen zijn excl 21% BTW

Meer info en aanmelden.

Let op: het Early Bird Tarief geldt nog maar 14 dagen!

De eerste resultaten van het marathon mini-onderzoek

Vorige week heb ik zowel beginnende al gevorderde hardlopers een aantal vragen gesteld over het lopen van grote (buitenlandse) marathons.

Een tipje van de sluier

Mijn doel van dit mini-onderzoek is dat ik een training wil ontwikkelen die zo goed mogelijk aansluit op de wensen en behoeften van een (toekomstig) marathonloper. Graag deel ik wat reacties met je:

“Het leuke van een buitenlandse marathon is dat ongeacht welke marathon je ook loopt, elk land heeft zo zijn eigen cultuurbeleving. Zo was er in München bier (in pullen) bij de finish, in Istanboel krijg je onderweg baklava en in Athene liep een merendeel in authentieke kleding. Echt een geweldige ervaring”.

“Ik zou een buitenlandse marathon zeker begeleid gaan lopen. Je kunt ervaring uitwisselen met andere lopers en je staat er niet alleen voor. Lees: mede lopers die je begrijpen en jou kennen”.

Over het algemeen ben ik een solo loper. Juist tijdens een marathon en de voorbereidingen daarop zou ik het liefst in een groep en onder begeleiding lopen. Het zijn nogal wat km’s. Ik denk dat de steun in een groep hier meer dan welkom is tijdens lastige momenten. Daarnaast wil ik graag gezond en verantwoord lopen. Ik kan wel dènken dat ik de wijsheid in pacht heb maar…. En dan met z’n allen over de finish.. wauw wat euforie en bulk aan emotie! Wie wil dat niet??!!”

“Wanneer je in het buitenland bent, met name in een land met veel tijdsverschil is de vraag: hoe ga je hiermee om. Het is letterlijk een verschil tussen dag en nacht. Hoe train je het beste je lichaam in Nederland op het klimaat van het andere land, hoe zorgt je ervoor dat je lichaam aanpast aan de gewenste weersomstandigheden”.

 

De ultieme droom

Jij hebt misschien ook wel de droom om ooit een marathon te gaan lopen. Of wellicht heb je dit al een aantal keren gedaan en staat een buitenlandse marathon op jouw bucket-list.

…Maar ik kan mij ook voorstellen dat een marathon niet voor iedereen is weggelegd en dat je wellicht een aantal vraagtekens in te vullen hebt. Want waar haal je de tijd vandaan om voor de marathon te trainen? En hoe zorg ik ervoor dat ik blessurevrij blijf?  Leuk een New York marathon, maar hoe ziet zo’n traject naar de NY-marathon er eigenlijk uit?

In de komende blogs krijg je een aantal tips en trucs waarmee je nu alvast een eerste stap kunt maken naar jouw ultieme droom!

P.S. Met dit schitterende weer gaan heel veel mensen hardlopen. Tip van de dag:

Wie coacht de coach?

Vandaag stel ik je voor aan de persoon die ervoor heeft gezorgd dat 2016 voor mij een groot succes was op zakelijk gebied. Want wie coacht eigenlijk de coach? Dat is Mandy Voncken van de Motivatiefabriek.

 

De twijfel.

Begin 2015 sprak in Mandy op een netwerkevent van Hub88 in Breda. Ik wist dat er meer potentie in Activations zat. Maar ik had geen idee hoe ik die potentie kon omzetten in zakelijk succes.

Een maand later startte ik met haar 6 maanden programma en is alles veranderd.

 

Zo’n programma start ik niet zomaar. Het is een forse investering, op dat moment bijna een derde van mijn jaaromzet. En wie garandeert mij dat ik dat terugverdien? Aan de andere kant, stilzitten was ook geen optie. Dus na een paar gesprekken met Mandy heb ik een belofte aan mezelf gedaan. Ik ben er vol voor gegaan.

 

Mijn ervaring.

De eerste live dag met Mandy bracht een aardverschuiving teweeg. Ik dacht dat ik heel goed wist waar ik mee bezig was en wie mijn ideale klanten waren. Nou, vergeet het maar. Mandy stimuleerde me om volledig te focussen op de doelgroep waar ik wél gelukkig van zou worden, gemotiveerde hardlopers. De overige 80% van mijn diensten moest ik stoppen.

 

Thuis besprak ik de mogelijkheden met mijn vriendin. Het kon twee kanten op. Stoppen met mijn bedrijf, of het roer 180 graden om. Het werd dat laatste en vanaf dat moment ontplofte mijn bedrijf.

 

Het resultaat.

Om maar meteen met de deur in huis te vallen: ik heb in 2016 mijn omzet verdubbeld. Mijn mailinglist groeide van 350 naar 1700 adressen. Ik ben gegroeid van 500 naar bijna 1500 Facebook likes.

 

Mooie statistieken. Maar nog mooier is dat Mandy mij heeft geleerd hoe ik moet ondernemen. Ik heb nu wekelijks gesprekken met ideale klanten. Ik weet nu hoe ik van bezoekers, klanten en fans maak. Ik heb rust in mijn kop.

 

Voorheen deed ik 100 dingen tegelijk, stond ik altijd aan. Moest ik veel moeite doen om mezelf te onderscheiden van concurrenten. Dat is verleden tijd.

 

Tegenwoordig ben ik op zoek naar de ideale klant. Gemotiveerde hardlopers die er vol voor willen gaan. Die ambitieus willen trainen en daarbij blessurevrij willen blijven. Die beter willen hardlopen in minder tijd. Bij wie hardlopen meer is dan kilometers en snelheid. Dus eigenlijk zoek ik hardlopers met dezelfde sportbeleving als ikzelf. En dat gaat makkelijker dan ik dacht.

 

“Jij bent toch die gast van blessurevrij hardlopen?”

Laatst liep ik een wedstrijd en werd ik ineens door iemand herkend. Hartstikke leuk. Nooit gedacht dat me dat zou overkomen. Op feestjes hoor ik ook regelmatig dat mensen mijn video’s bekijken en erdoor geïnspireerd raken. En dat is precies de bedoeling!

 

Voor wie geschikt.

Heb jij ook het vermoeden dat je meer uit je bedrijf kunt halen als ZZP-coach, trainer of adviseur? Dan raad ik je aan om een vrijblijvende inspiratiesessie bij Mandy aan te vragen. Dat kost je niets en levert je al een heleboel inzichten op. Gewoon doen dus!

 

Het vervolg.

In 2017 ga ik samen met Wendy verder bouwen aan Activations. De eerste plannen zijn er al. Er komt een groepsprogramma voor de halve en de hele marathon. En waarschijnlijk ga ik met een groep klanten naar de New York Marathon!

 

Super spannend. Heb je interesse in één van deze programma’s? Neem dan contact op, want het aantal plaatsen is beperkt.

 

OndernemersEvent.

Op 19 en 20 januari 2017 organiseert Mandy een OndernemersEvent waarin je leert hoe je meer kunt verdienen in minder tijd. Dit tweedaagse event is een ideale manier om tegen een scherpe prijs kennis te maken met business coaching van Mandy.

 

Ik ben er ook bij, laten we samen toasten op het succes van jouw onderneming.

Mijn eerste marathon, feestje of drama?

Na een aardige voorbereiding kwamen afgelopen week toch de twijfels over mijn deelname aan de marathon van Etten-Leur. Na een mentale meltdown raapte ik mezelf bijeen en startte afgelopen zondag toch in mijn eerste marathon.

Practice what you preach. Onder dat motto besloot ik ergens in juli mee te gaan doen aan één van de najaarsmarathons. Uiteraard met schema’s van Sportrusten. Normaal gesproken train je dan in 100 dagen naar de marathon waarbij je maximaal 14 km per training loopt. Met die methode heb ik inmiddels een behoorlijk aantal hardlopers gecoacht. Zelf liep ik echter nog nooit een volledige marathon. Daar moest eens verandering in komen.

Etten-Leur, dat ging hem worden. Ik kon pas na de zomervakantie serieus gaan trainen. Dus met een marathon op de laatste zondag van oktober had ik nog 65 dagen over om me voor te bereiden. Die periode verliep voorspoedig. Mijn snelheid bij marathonhartslag nam flink toe en begin oktober liep ik 4,5 minuut van mijn PR op de 10 km af tijdens de Singelloop in Breda.

Tot zover niets aan de hand, tot ik een schaafwond op mijn knie opliep tijdens een kickboks clinic. Gevolg: een pijnlijke knie en een lichte ontsteking van de binnenste knieband. En dat net op het moment dat de zwaarste trainingsweken eraan kwamen waar ik echt nog even aan de bak moest. Je raadt het al, dat feestje ging niet door. Na drie kwartier lopen kwam een stekende pijn opzetten die mij het plezier in het lopen ontnam. Noodgedwongen ben ik gaan mountainbiken om toch mijn conditie te onderhouden. Ondertussen bezocht ik de fysiotherapeut en osteopaat.

12 Dagen voor de marathon liep ik voor het eerst weer 7 km pijnvrij. Twee dagen later waren dit er 9, maar daarna weer last. Na drie dagen rust, de maandag voor de marathon probeerde ik de 12 km. De laatste duurtraining voor D-day verliep behoorlijk. Pas in de laatste km voelde ik de pijn in de knie komen. Maar goed, 10 km pijnvrij lopen is iets heel anders dan een volledige marathon. En toen kwam de twijfel. Doe ik er verstandig aan om hem te lopen?

Na twee dagen van twijfel heb ik voor mezelf de knoop doorgehakt. Ik zou starten. Tijdens de eerste ronde van 21 km wilde ik het tempo laag houden. Daarna zou ik wel zien. Na de eerste ronde kon ik altijd uitstappen. En zo maakte ik daags voor de wedstrijd mijn strategie.

D-day was aangebroken. Na een goede nacht stapte ik fris uit bed. Ik had er zin in. Het was heerlijk loopweer. Droog, zonnig, windstil, 15 graden en een afwisselend parcours. De klok was verzet, dus ik had een uur langer om me voor te bereiden en met de start om 11:45 hoefde ik me niet te haasten.

Met tape om de knie was ik klaar om te gaan. Ik sprak collega Mark in het startvak. Hij had plannen voor een mooie eindtijd. Die had ik ook. Weliswaar had ik mijn ambitie bijgeschaafd, maar de strategie zou me naar een tijd van rond de 4 uur brengen. Liefst met een ‘negative split’, een snellere tweede helft dan eerste helft.

Het startschot klonk. Eindelijk mochten we beginnen, het avontuur ging van start. Angstvallig hield ik mijn horloge in de gaten om niet te snel te starten. De eerste 20 km wilde ik op 5:41/km lopen, bijna een minuut langzamer dan mijn snelste trainingskilometers. Op dit rustige tempo zou ik precies na 4 uur finishen.

De eerste kilometers was ik echt aan het genieten. Veel toeschouwers langs de kant en het eerder genoemde heerlijke loopweer geven echt vleugels. Ik had ook geen last van mijn knie.
Na een kilometer of 5 raakte ik in gesprek met een vader en zijn dochter (zie foto hieronder). Zij liep ook haar eerste marathon. Samen hielden we de tussentijden in de gaten. Zo liepen we al kletsend de kilometers weg en sloten we aan bij een grotere groep van zo’n 15 lopers die allemaal rond de 4 uur wilden finishen.

vader-en-dochter

Zo schoot het lekker op. De eerste 18 kilometer verliepen moeiteloos. Natuurlijk moest ik even glimlachen bij 14 kilometer, mijn maximale afstand in de training. Na 18 kilometer liep ik samen met een andere loper ongemerkt weg uit dat groepje. Deze lichte versnelling was voor mij het begin van een nieuwe fase in de wedstrijd. Na 20 km kreeg ik een bidon van mijn vriendin en besloot ik het tempo verder op te voeren. Zo liepen we samen over de finish waarop mijn loopmaatje even stopte om op onze achterliggende groep te wachten.

Ik liep in mijn eentje door. Vanaf nu geen kilometertijden meer, maar lopen op hartslag. Ik voelde me nog fris, zeker in vergelijking met enkele tegemoetkomende lopers. Ongelofelijk dat sommige lopers met zo’n slechte techniek de finish halen. Maar goed, ieder zijn ding.

14-km-marathon-etten-leur

Vanaf km 23 liep ik Etten-Leur weer uit en na het viaduct over de A58 werd het rustig. Daar begon ook de mentale slag. Want waar denk je tijdens zo’n tocht nou aan? Mijn gedachten waren heel basaal: wat is mijn hartslag? Hoe voelt mijn lichaam? Heb ik dorst? Hoe ver nog tot de volgende drankpost? Hoe lang duurt het om mijn voorganger in te halen? Wanneer neem ik mijn volgende gelletje? Eigenlijk wel lekker.

“De marathon begint bij 30 kilometer” hoorde ik vooraf. Nou daar was ie dan, de drankpost op dit punt. Tijd voor mijn laatste gelletje. Bekertje sportdrank en water er achteraan en blijven lopen. Mijn hartslag zat nu continu op 152, mijn vooraf berekende maratonhartslag. Dit kon ik prima volhouden.

We liepen door het bos dat prachtige herfstkleuren had. Stilletjes merkte ik dat ik daar geen oog meer voor had. Het begon stiekem zwaar te worden. Een fotograaf riep dat ik er nog fris bij liep. Ik riep: “zo voel ik me ook”. Complete onzin natuurlijk, maar alles is geoorloofd om de moraal hoog te houden.

Vreemd hoe je kunt verlangen naar een punt waar je trouwe supporters staan. De mijne stonden op kilometer 35 en ik had ze echt even nodig. Het vasthouden van de hartslag werd steeds lastiger. Mijn beenspieren voelden verzuurd aan. Eindelijk, daar waren ze. Een slok water, bemoedigende woorden en ik liep nog steeds.

Het plan was om vanaf dit punt nog wat te versnellen om te kijken wat erin zat. Dat plan heb ik ongeveer 2 kilometer lang uitgevoerd. Daarna merkte ik dat de pijp echt leeg was. Het aftellen was begonnen. De snelheid zakte een beetje in. En dan gaat het tussen de oren zitten. Hoe ver is het nog? Nog maar 5 km, 1/8e deel. Met mijn huidige tempo is dat maar 28 minuten. Shit, 28 minuten is echt nog heel lang….. Zo ging het ongeveer in mijn gedachten tot de laatste kilometer.

Het besef was er al heel lang. Stiekem fantaseerde ik al over de finish. Armen in de lucht, pure blijdschap, rauwe emoties. Ik ging dit afronden. Wat ik vooraf niet voor mogelijk hield werd toch waarheid, ik zou de marathon uitlopen. De laatste kilometer ging in een roes. Vlaggen, daar is de finish, daar in die bocht. Maar helaas, het was nog 200 meter verder. Een eeuwigheid later liep ik over de finish. Ik vergat mijn handen omhoog te steken, maar wat maakt het uit? Ik heb het gewoon gehaald! In 3:54:08 en met mijn ‘negative split’.

maraton-etten-leur-uitslag
tussentijden-marathon-etten-leur

Singelloop Breda, kan het nog sneller?

Een hardloopwedstrijd in je eigen stad. Het blijft iets magisch. Aangemoedigd worden door bekenden. De route die je herkent. Veel bekenden die meelopen. En natuurlijk mijn eigen klanten aan de start met alle emoties die daarbij horen. Zenuwachtig voor het startschot, vermoeidheid onderweg en blijdschap bij de finish. Dat is wat training geven zo leuk maakt!

Mijn eigen race ging verrassend goed. De dagen voorafgaand aan de Singelloop was ik een paar nachten weg met weinig slaap en veel activiteit. Zondagochtend was de kop koffie echt nodig om mij wakker te krijgen. Ideaal is anders.

Om 11:00u ben ik naar de verzamellocatie van CIOS Goes Breda gegaan, waar ik docent ben. Met ongeveer 50 studenten, ouders en collega’s liepen we de 10 km. Een bonte mix van ervaren lopers en first-timers. De laatste tips werden uitgewisseld, de startnummers opgespeld en toen vertrokken we naar de start.

Ik had vooraf twee doelen gesteld. Ik wilde onder de 43:30 finishen (4:20 per km) en ik wilde een vlakke race lopen met misschien zelfs een negatieve split. Dat is een snellere tweede helft dan eerste helft van de race.

Daar aangekomen bleek het startvak bomvol te zitten. We moesten dus buiten het startvak wachten en pas na het startschot konden we het vak in. Dus met ruim 2 minuten vertraging liepen we over de start. Wat mij betreft een verbeterpuntje voor de organisatie: een apart startvak voor de bedrijvenloop of een extra startvak voor lopers tussen de 45 en 50 minuten.

Met enkele duizenden lopers start je op brede wegen, maar is er eigenlijk nauwelijks plek om in te halen. En ik had er zin in. Dus is het vervelend als ‘langzame’ lopers links van de weg lopen. Ik gun iedereen zijn eigen race en asfalt, maar laat links ruimte over om in te halen. Dat is lopersetiquette die nog niet iedereen kent.

Zoals gezegd had ik er zin in om gas te geven. Het voornemen om wat behouden te starten ging de eerste kilometers al de prullenbak in. Ik zat tegen mijn omslagpunt aan en liep onder de 4 minuten per km. Na 2 km heb ik even aan de noodrem getrokken. Met dit tempo zou ik mezelf over de kop lopen. Het was tijd om het strijdplan op te pikken. Tot 5 km een tempo van 4:30 per km, daarna versnellen tot 4:10 – 4:20 per km.

Na 4 km kwam ik lekker in het ritme. Ik genoot van het parcours en de bandjes langs de weg. De Singelloop staat bekend als muzikaalste loop en dat was goed te horen! Er was genoeg ruimte om mijn eigen tempo te lopen zonder anderen te hinderen. Mijn naam werd een paar keer geroepen en zwaaide naar wat bekenden. En zo ging het hard richting het 5 km punt. Net hiervoor moesten we een fietspad op en werd het weer dringen, irritant!

Na 5 km ging het gas erop. Daar moesten de beentjes even aan wennen. Een trekkerig gevoel in de hamstrings en kleine steken in mijn maag waren het gevolg. Met een beetje spelen in looptechniek trok dat een km later weer weg. Het hielp ook dat er een DJ stond die goede muziek draaide. Precies in mijn looptempo gaf me dat wel kippenvel.

Op het 7 km punt kwamen we langs onze verzamellocatie. De handjes gingen omhoog voor de foto. Het ging ook echt goed. Als het ontspannen voelt en oogt dan gaat het hard. Het laatste deel van het parcours diende zich aan en het begon inmiddels te regenen. Dat vond ik best lekker, maar het haalde me wel uit mijn concentratie.

actie

In het laatste stuk heb ik me dus een shop onder mijn kont gegeven. Focussen nu, want er kwamen scherpe bochten en gladde kinderkopjes aan. Een blik op mijn horloge leerde me dat ik ruim onder mijn streeftijd zat, kicken!

Nog een laatste scherpe draai rechtsaf en dan in volle galop naar de grote markt. Wat een mensenmassa! Net voor de finish kreeg ik de laatste aanmoedigingen van mijn vriendin en toen zat het er alweer op.

Met 42:26 heb ik ruim 4,5 minuut van mijn PR afgehaald. Dat is heel veel, terwijl ik in training ben voor een marathon. De tweede helft van de race ging ook sneller dan de eerste helft. Dus beide doelen zijn ruimschoots behaald. Ik heb lekker gelopen en was minder kapot dan vorig jaar. Ook nu ik dit stuk schrijf, daags na de wedstrijd, heb ik nergens last van. En dat geeft vertrouwen!

sterke-verhalen-vertellen

Een triathlon na 4 weken vakantie, succes of drama?

,

Zaterdag was de vierde editie van de crosstriathlon in Renkum. Dat zag ik in mijn agenda nadat ik 4 weken vakantie had gevierd. Zou het wat worden?

Een crosstriathlon verschilt met een gewone triathlon doordat het wielrennen en hardlopen is vervangen door mountainbiken en trailrunnen. Een leuke variatie op het soms saaie asfalt. De week voorafgaand aan de triathlon pakte ik de trainingen van voor de vakantie weer op. En dat ging zoals verwacht na een maand vakantie. Dramatisch! Je snapt dat ik met veel vertrouwen naar Renkum afreisde.

Vooraf had ik al besloten deel te nemen aan de 1/8e triathlon en niet aan de langere 1/4e. Dat betekende 500 meter zwemmen, 15,5 km mountainbiken en 5,5 km trailrunnen. Al met al genoeg voor ongeveer 1,5 uur ‘plezier’.

Bij aankomst in Renkum merkte ik meteen dat de organisatie goed geregeld was. Vanaf de snelweg duidelijke aanwijzingen naar de parkeerplaats. Vlotte inschrijving. Ruim opgezette wisselzone. En een goede sfeer. Daar zou het dus niet aan liggen.

Met 28 graden begon het al flink warm te worden. Ik had een extra bidon meegenomen, zodat ik voor de start een liter vocht had gedronken in plaats van de gebruikelijke halve liter. Spullen uitstallen in de wisselzone en op naar de briefing, waar we de ins en outs van de route te horen kregen. Daarna konden we direct de boot op die ons stroomopwaarts naar de start van het zwemmen bracht.

Na wat gezelligheid op de boot en een sprong in het water begon het avontuur met 500 meter zwemmen in de Rijn. Dat blijft toch het spannendste onderdeel en na de paniekaanval tijdens de Nisraman was ik erop gebrand om het dit keer rustig aan te doen. En dat is gelukt! Er was genoeg ruimte en ik heb heerlijk gezwommen, veel sneller dan verwacht klom ik het ponton op om te wisselen naar het mountainbiken.

Badmuts af, brilletje af, helm op, startnummer om, fietsschoenen aan, mountainbike pakken en gaan! Na een vlotte wissel begon de inhaalrace, want ik mag dan een trage zwemmer zijn, mountainbiken en trailrunnen liggen me wel! Het ging 2,5 km hard over asfalt waarna we de bossen van Oranje Nassau’s Oord indoken voor 2 rondes van 6,5 km. Op de grote plaat haalde ik groepjes mountainbikers in. Het viel me op dat daar ontzettend veel vrouwen bij zaten, gaaf dat zij steeds vaker aan triathlons meedoen!

Het rondje in het bos was prima te rijden en had wat korte klimmetjes en snelle afdalingen. Af en toe was het oppassen voor mul zand in de bocht, maar over het algemeen kon je flink doortrappen. Gaandeweg het tweede rondje haalde ik minder deelnemers in, een teken dat ik mijn plek in het veld had gevonden. Na 2 rondes mountainbiken volgde weer het stuk asfalt naar de wisselzone. Ik voelde me nog fris!

crosstriathlon renkum finish

Fiets wegzetten, helm af, fietsschoenen uit, trailrunschoenen aan en weg was ik voor 1 ronde van 5,5 km trailrunnen. Het eerste gedeelte ging door weilanden en over harde paden. Lijkt eenvoudig, maar het was flink werken. De grond was keihard en zat vol pootafdrukken van de koeien die er normaal staan. Nou loop je de eerste 500 meter na het fietsen nooit echt prettig, maar hier moest ik flink schakelen.

Na een kilometer kregen we een stuk in het bos. Zachte ondergrond en schaduw lopen erg prettig. Maar het is en blijft trailrunnen, dus zitten er van die venijnige klimmetjes in, pfff. Ergens halverwege het bos liep ik rechtsaf waar we linksaf door het klaphekje hadden gemoeten. Gelukkig zag ik het op tijd en heb ik maar 100 meter verkeerd gelopen. Mijn voorsprong op het achteropkomend verkeer was ik daardoor wel grotendeels kwijt.

Halverwege het lopen stond een verzorgingspost. Water, natte sponzen en kinderen met tuinslangen zorgden voor broodnodige verkoeling. Een leuk stukje bos volgde. Ik haalde nog een paar lopers in en kon daarna solo finishen. Voor mijn gevoel ging ik fris over de finish, maar was ik wel blij dat het erop zat. Na 4 weken vakantie ben ik prima in staat om weer lekker te sporten, een mooi succes dus!

crosstriathlon renkum selfie

Volgend jaar doe ik hier weer mee. Er is een fijne mix van ervaren triatleten en beginners. Wil je een keer een (cross)triathlon proberen, dan is dit een aanrader. De strakke organisatie wordt beloond, want Renkum organiseert in 2017 het NK crosstriathlon.

Nisraman, kun je tegelijkertijd afzien en genieten?

,

Gisteren deed ik mee aan de Nisraman in de Belgische Ardennen. Met 1000m zwemmen, 42 km en 1000 hoogtemeters wielrennen, 16 km mountainbiken en 10 km trailrunnen noemt de organisatie het de “zwaarste ‘triathlon’ van België”. En dat heb ik geweten!

Op 3 juni ontving ik een bericht in mijn mailbox van www.tri-athlete.nl dat ik de gelukkig winnaar ben van een startbewijs. Wat het liken van een Facebook bericht je al niet kan opleveren. Aangezien ik in training ben voor een 1/4e triathlon is dit een mooie vervanger. Het mountainbiken en trailrunnen in plaats van hardlopen zijn de enige wijzigingen, toch…..?

Maar als je de uitslagen van 2015 bekijkt weet je direct dat dit compleet andere koek is. Waar de winnaar van een 1/4e triathlon in ongeveer 2:00u finisht, deed de winnaar van de Nisraman 2015 er 3:14u over. Dat betekende dus een aanpassing in het trainingsschema en vooral mentaal de knop omzetten.

Nisraman start

Aangezien het altijd fijn is om in de Ardennen te zijn, boekten we een huisje voor het hele weekend. Een perfecte stek, midden in de Ardennen om mezelf voor te bereiden, terwijl mijn vriendin en schoonouders de toerist konden uithangen. Een aanrader en hier te boeken.

Zaterdag heb ik mijn startnummer opgehaald en het fietsparcours een keer verkend. 2 Beklimmingen. De Côte de Filly is een lekker lopende klim van 3,5 km. De Mur de Maboge is een sloper met stukken tot 23%. Goed dat ik die gezien heb, dan weet ik waar ik mijn energie voor moet bewaren.

nisraman start

Raceday.
Met 2 fietsen en 2 wisselzones is de Nisraman een logistieke uitdaging. Wat moet in welke zone liggen en hoe zorg ik ervoor dat alles in één keer op de juiste plek terecht komt? Daar had ik over nagedacht, dus stond ik redelijk relaxed om 9:30 te kijken naar de start van de vrouwen. De mannen startten om 10:03 om ook de “battle of the sexes”, een strijd tussen de geslachten, te laten losbarsten. De finisher van het snelste geslacht krijgt een extra bonus van € 1000, niet slecht!
Ik zou die prijs niet winnen, ik gokte op een tijd van rond de 4 uur.

“shit, wat is dat water koud”.

Om 10:03 waren wij aan de beurt. Na het startschot vertrokken ruim 160 mannen aan hun heroïsche avontuur. Het was nogal dringen op het kleine startplateau van het stuwmeer van Nisramont. Door de adrenaline maakte ik helaas 2 cruciale fouten.
1. Ik startte aan de linkerkant van het veld. Na de eerste boei moesten we linksaf en zou ik in het gedrang komen te zitten.
2. Daarnaast startte ik veel te ver vooraan.

Na de start sprintte iedereen naar de eerste boei op 50 meter afstand. Ik kom het tempo niet bijhouden. Verschillende keren kreeg ik iemands voet tegen mijn gezicht en een enkele keer trok iemand aan mijn schouder en zwom zo over mij heen om zich een plek naar voor te wurmen. Krampachtig probeerde ik naar de buitenkant van het veld te zwemmen, op zoek naar ruimte en ritme.

Paniek.
Na het ronden van de eerste boei werd het wat rustiger. Nog steeds werd ik links en rechts ingehaald door snellere zwemmers. Maar er was wat meer ruimte. Ik kreeg mijn ritme maar niet te pakken. Ik lag te klooien met mijn ademhaling, kreeg een paar slokken water binnen en had het helemaal niet naar mijn zin. De combinatie van kou, slecht zicht en geen adem zorgde ervoor dat ik claustrofobisch werd. Ik raakte in paniek en was compleet de weg kwijt. Na 150 meter was de race bijna afgelopen.

Het is gelukkig niet de eerste keer dat ik dit mee maak. Ik draaide me op mijn rug en zwom met een rugslag. Dat is langzamer, maar hierbij kon ik tenminste mijn ademhaling onder controle krijgen. Zo heb ik 200 meter gezwommen, waarna ik weer op mijn buik verder zwom. De paniek was weg.

Na 500 meter moest je even uit het water klimmen om vervolgens een tweede ronde te zwemmen. Deze verliep zonder problemen. In een groepje van 5 andere zwemmers kon ik mooi tempo houden. Onderdeel 1 van de 4 was afgerond in ongeveer 25 minuten. Als een van de allerlaatsten mocht ik een inhaalrace starten op de racefiets.

Nisraman fiets

Fietsen en mountainbiken.
Inhalen geblazen dus. Tijdens de eerste klim raapte ik al aardig wat fietsers op. De helft daarvan ging mij vervolgens weer voorbij toen ik een gortdroge mueslireep naar binnen werkte. Hapje reep, kauwen, vloeken, slokje drinken, kauwen, slikken. En dat dan 4x achter elkaar voor die reep binnen is. Waarom? Omdat dat nou net de energie is die je op het eind nodig hebt. Je wilt aan het einde van de race niet geparkeerd staan.

Over de rest van het wielrennen kan ik kort zijn. In de Ardennen heb je maar 2 versnellingen nodig, een hele lichte en een hele zware. En die wisselen elkaar in rap tempo af. Ik vond het wel een prettig ritme. De Mur de Maboge met z’n 23% blijft een rotbult, maar als je vervolgens weer met 70 km/u naar beneden mag is de pijn zo verdwenen.

Na 2 rondes fietsen mocht ik de racefiets wisselen voor de mountainbike. Eindelijk zou het beginnen! De ketting naar rechts en gas geven. Dit was één ronde van 16 km. Dat zou ik in ruim een uur wel moeten halen. Maar daar dachten de deelnemers om mij heen anders over. Zodra het een beetje technisch werd stonden zij stil. Dus in de afdalingen heb ik veel teveel moeten remmen en in de technische klimmen teveel moeten lopen. Eigen schuld, had ik maar verder voorin moeten zitten.
Overigens was het parcours wel spectaculair met technische trails en een kniediepe rivieroversteek, hulde voor de organisatie!

Nisraman mtb

Trailrunnen.
Na ongeveer 3:45u kwam ik binnen voor de laatste wissel. Fietsschoenen uit, trailrun schoenen aan. Mijn supporters beurden me nog even op. Dat had ik wel even nodig. Ik was al behoorlijk diep gegaan en mijn streeftijd van 4:00u was lang niet meer haalbaar. Ik zat er een beetje doorheen.

De eerste 2 kilometer van de run gingen bergafwaarts. Links en rechts schoten snellere deelnemers voorbij. Mannen uit de top 20 die aan hun tweede rondje van 5 km trailrunnen bezig waren. Na het afdalen kwam een flinke klim met haarspeldbochten. Die ken ik nog van het landkamp op het CIOS.

Hardlopen was er daar niet meer bij. Al powerwalkend met mijn handen op de knieën liep ik omhoog. Dit bespaarde energie. Bovenaan deze klim volgde een stuk vals plat omhoog tot de verzorgingspost. Een glas cola gaf de energie boost die ik nodig had. Ik was op 1/3e van het trailrunnen.

Nisraman trail

Hop, weer door. Stijl afdalen naar een riviertje. Daar rechtsaf. Over wat omgevallen bomen klimmen. Ja ook dit parcours was uitdagend! Een pijl wijst linksaf en stuurt ons recht de berg op. Er staat een bordje bij: 220 meter, maximaal stijgingspercentage 45%, gemiddeld 30%, nog 1 km tot de finish. Met de handen op de knieën en sleurend aan bomen werk ik me omhoog, wat is dit zwaar!

Bovenaan word je aangemoedigd door toeschouwers. “komaan Jeroen, nog een klein stukje”. Toch gaaf, zo’n startnummer met je naam erop. Wat zij niet weten is dat ik hierna dat hele rondje nog een keer moet doen. Met een bonkend hoofd passeer ik de finish voor nog een half uur trailen. Wat een martelgang!

Het tweede rondje trailrunnen gaat overigens wel lekker. Ik ken het terrein en haal wat deelnemers in. Ik kan het tempo vasthouden. De pijn in mijn voeten verdwijnt, ik kan mijn hartslagwaarden nog halen, dus loop volgens plan. Dit zorgt voor een opleving. Nog 1x die enorm steile beklimming en daarna lekker uitbollen naar de finish.

Nou ja, uitbollen, ik zie dat een tijd onder de 5:00u er nog in zit. Voor wat het waard is zet ik vanaf de verzorgingspost weer een keer aan voor de laatste 2 kilometers. Bovenaan de klim weet ik dat ik het ga redden. De Nisraman 2016 is bedwongen. Het was een heel avontuur en een enorme mentale strijd. Ik heb mijn doelen moeten bijstellen en heb vastgehouden aan mijn strijdplan. Het doseren op hartslag is gelukt.

Na 4:54u struikel ik over de finish. Kapot, maar voldaan omhels ik mijn supporters die me de hele dag gesteund hebben.

Nisraman finish 1

Achteraf.
Mijn tijd blijkt goed voor een 96e plaats van de 146 finishers. Het was dus geen strijd in de achterhoede zoals ik dacht, maar ik ben na het zwemmen in de middenmoot gefinisht. Het was een helse tocht door een prachtige omgeving. De organisatie zat strak in elkaar. Ben je op zoek naar een mooie multisport uitdaging dan is dit een aanrader!

P.S.
Wij sporters zijn ongelofelijke varkens als het aankomt op respectvolle omgang met de natuur. Kennelijk vinden veel ‘atleten’ het normaal om lege gels in de natuur te dumpen. Om dan van de organisatie te verwachten dat ze jouw rotzooi opruimen. Organisaties hebben de grootste moeite om vergunningen rond te krijgen. Je kunt ze een handje helpen door je rommel gewoon zelf mee te nemen. Denk er eens over na….

nisraman finish 2

Waarom je (g)een bezoek aan de gezondheidbeurs brengt

,

Vandaag ben ik met studenten van CIOS Goes-Breda bij de ‪gezondheidsbeurs‬ geweest.
Ik ben daar niets wijzer geworden, wat ik wel gehoopt had. Wellicht tegen beter weten in.
Mijn bevindingen deel ik in deze blogpost.

Gezondheid is een containerbegrip. Daar valt van alles onder. En dat zie je terug op de beurs.


Er zijn 6 centrale thema’s:

  • Medisch & Zorg
  • Eten & Drinken
  • Body & Mind
  • Beauty & Verzorging
  • Sport & Fitness
  • eHealth & Technologie
  • En er is een programma van workshops en lezingen.

    Door deze ratjetoe aan thema’s zie je dus van alles door elkaar. Ook dingen die in mijn ogen niets met gezondheid te maken hebben. Zo heb ik stands voor Chinese thee gezien, maar ook infraroodcabines en, jawel, vaginaal stomen.
    Veel stresstests en waterfilters. Enorm veel massages. Maar ook poeders en smeersels voor de huid. Veelal gepresenteerd door vrouwen in doktersjassen, want dan ben je betrouwbaar.

    Er waren stands voor allerlei klachten en ziektebeelden. En ook een stand voor draagdoeken voor je mobiele telefoon…

    Daar tussenin krioelen zo’n 8000 bezoekers. Want er komt veel volk op af. Maar of dit nou de doelgroep is die je binnen wilt hebben…? Het is zeker de doelgroep die wat aan hun gezondheid moet gaan doen. Echter zijn zij geen van allen met antwoorden naar huis gegaan. Door de enorme diversiteit worden meer en meer vraagtekens opgeroepen.

     

    Was er dan niks goeds?

    Ja er waren elektrische fietsen die door een loopband werden aangedreven. Maar de elektrische ondersteuning werkte zo goed dat je er geen druppel van gaat zweten.

    Wat zijn jouw bevindingen van de gezondheidsbeurs?

    Hardlopen met hoofdlamp? DOEN!

    ,
    Na vrijdagochtend de 5 km kerstloop van CIOS Goes-Breda te hebben gelopen in een PR van 19:10, was het een dag later tijd voor de Longest Night Trail.
    10 km trailrunnen in het donker, dus hardlopen over wandelpaden met een hoofdlamp op. En dat is GAAF!
     
    Voor het tweede jaar op rij organiseerde Schneider Outdoor uit Den Bosch de Longest Night Trail in Vught. Met een trailrun in Vught wordt de langste nacht van het jaar op sportieve wijze gevierd. Het decor van deze editie was de IJzeren Man in Vught. Als lopers hadden we keuze uit trails van 15, 10 of 5 kilometer.

     

    Ik koos voor de 10 km. De inschrijving verliep wat traag. De na-inschrijvingen en voorinschrijvingen werden op 1 plek afgehandeld, terwijl er ruimte genoeg was om die uit elkaar te trekken. Dat stimuleert de doorstroom enorm. Gelukkig was er volop entertainment bij de IJzeren Man en is de sfeer onder trailrunners altijd gemoedelijk.
     

     

    Om 19:00u klonk het startschot. Of ja, startschot, er werd een enorme vuurbal gelanceerd door een vuurspuwer. Gaaf begin. De eerste 800 meter gingen over het strand van de IJzeren Man. Een goede zet om het deelnemersveld op een lijn te trekken. Vorig jaar ontstonden er direct opstoppingen in het bos. Dit jaar kon iedereen zijn plekje al opzoeken in de 800 loodzware startmeters. Ik hoorde links en rechts al behoorlijk wat lopers met krachttermen smijten. Ja, lopen in los zand is een aparte ervaring.

     

    Daarna mochten wij rechtsaf richting de Lunetten. Verdedigingswerken uit WOII rondom Den Bosch. Dat betekent smalle paden en veel kleine steile klimmetjes. En die voel je in de kuiten. Het was mijn doel om rustig te starten en al naar gelang het verloop te gaan versnellen. Na de 5 km een dag eerder wilde ik niet te vroeg opgebrand zijn.

     

    Dat lukte dus van geen kanten. We liepen verkeerd met een groepje. De voorste loper had een pijl gemist en wij liepen er domweg achteraan. Na 200 meter moesten we weer omkeren en sloten we achteraan het deelnemersveld. Voor de tweede keer begon een inhaalrace.
    Ondertussen waren we 5 km onderweg. Ik liep in een groepje dat een lekker tempo aanhield. Dat is wel het mooie aan trailrunnen. Je loopt in groepjes over het parcours. De sfeer is gemoedelijk. Bij de night trail komt daarbij dat je elkaar waarschuwt voor paaltjes, stronkjes en plassen. De voorste loper wordt door de rest bijgeschenen. Zo probeer je het tempo te handhaven, je hebt een gezamenlijk belang.

     

     

     

    Na 7 km werden we langs het spoor gestuurd over een verschrikkelijk ongelijk pad vol boomstronkjes en blootliggende boomwortels. En die laatste zie je niet altijd. Dus moet je lopen op gevoel. De passen worden wat kleiner en je probeert je voeten gecontroleerd neer te zetten. Dat kost kracht. Ik verstapte me, gleed weg over een boomwortel en voelde mijn hamstrings en kuiten branden.

     

    Een kilometer verderop kwamen we op bekend terrein. We liepen rond de IJzeren Man en konden de finish aan de overkant van het water zien liggen. Ik had geen horloge om, dus had geen idee hoeveel kilometer we gelopen hadden. Voor mijn gevoel moesten we nog ongeveer 5 km. Er zat dus nog wat reserve in de tank.

     

    Het parcours ging verder langs het water en we draaiden rechtsaf richting het strand.
    Het zal toch niet het eind van de wedstrijd zijn?
    Maar dat was het wel. Met nog 800 meter te gaan was het tijd om de gaskraan open te zetten. Ik passeerde lopers die ik eerder moest laten gaan. Het voelde alsof ik niet over los zand, maar over asfalt liep, ik vloog. En met een grote grijns liep ik over de finish waar mijn supporters klaar stonden.

    Longest-Night-Trail-2015-249

    Resultaat: een 11e plek met 59:24! Een evenement met veel potentie! Ik ben er volgend jaar weer bij. Jij toch ook?

    P.S. Wil jij starten met hardlopen of je PR’s aanscherpen? Hou dan de Facebook pagina van Activations in de gaten voor online coaching en Sportrusten.